Şiir: Büyüyünce İnsan
Elemden olsa ki gözlerim
Kimsesiz bir çift çorapsız
Beş damlalık bir duygu, göz pınarımda
İlktir; Düşten değil gerçekten
–
Buğu dedikleri her neyse
Yanlıştır camda değildir
Gözlerimde işte
Nefesim yetmez silmeye
–
Ne saklayayım, görmüyorum
Ne saklayayım, üşüyorum
İlk kez bu gece birbirine değdi
Gerçek dedikleriyle gözlerim
–
Anımsarım düşlerimi, sarıp sarmaladığım kendimi
Buğuma yetmeyen o nefes, şimdi yakar genzimi
Yutkunsam geçmez, düğümlendi sesim
İlktir; düşten değil, gerçekten titrediğim
