Edebiyat

Ufukları bezenince uzak yurt sabahlarının Alır koynuna karanlık, alaca gün çığlıklarını Soğuk rüzgarları memleketten gelen bu şehrin Gelmez sokağından bildiğim o güz çınlaması Tüten ocağın kokusu sızlayan burnumda tek; Öteden sesi gelir, beriden özleminin sancısı Yakinen tanıdığım kokusu burnumda tüter şehrimin Ufukları bezenince uzak yurt sabahlarının Ve uyanacak olurum bir gün kara gece çığlıklarına Ve…

Ne güzel şey kara bulutlarZifirden kara alnımdan akUzanır Esat’a Tunalı gibiSavrulur iner, ıslanır gözüm Gün biter, ömür geçerSokak kalır geriyeDüşer önüme gezerimDonar kanım susarım Demem o ki böyledir hepDevran gibi döner akrepKoşarım yetişememBakarım konuşamam Bıraktım, Ankara konuşsun.

Elemden olsa ki gözlerim Kimsesiz bir çift çorapsız Beş damlalık bir duygu, göz pınarımda İlktir; Düşten değil gerçekten – Buğu dedikleri her neyse Yanlıştır camda değildir Gözlerimde işte Nefesim yetmez silmeye – Ne saklayayım, görmüyorum Ne saklayayım, üşüyorum İlk kez bu gece birbirine değdi Gerçek dedikleriyle gözlerim – Anımsarım düşlerimi, sarıp sarmaladığım kendimi Buğuma yetmeyen…